Do spotkania ze zdecydowanym faworytem – Flotą Active Team – zespół Challengersów przystąpił mądrzejszy o wiedzę dotyczącą wyniku starcia Inter Marine Masters – DHP Oliwa. Czy to dobrze, źle, czy może jednak neutralnie – nie jesteśmy przekonani. Faktem natomiast jest to, że team Wojciecha Lewińskiego wyszedł na mecz tak pozytywnie nakręcony, że ich grę oglądało się wyśmienicie. Świetna gra w obronie i kontrze, stłamszenie rywali oraz wybitna skuteczność na siatce to recepta na rozbicie Floty do 14 – brawo! Po takim pierwszym secie gracze Challengers przystępowali do środkowej odsłony z wiarą w to, że rywala da się ograć. Cóż – środkowa odsłona była jednak zderzeniem ze ścianą i takiego lania w drugiej lidze w obecnym sezonie jeszcze nie było. Dla osób, które nie widziały meczu – krótkie wyjaśnienie. Tym razem to Challengersi byli bici, a my zachodzimy w głowę, jak można zagrać dwa tak zupełnie różne sety. Pytanie dotyczy zarówno jednych, jak i drugich. Tak czy inaczej, po świetnej zagrywce Przemysława Malujdego było już 9-3. Wówczas uznaliśmy, że w drugiej części seta gorzej z pewnością nie będzie. Pomyliliśmy się, bo na kolejne 12 punktów Floty Challengersi odpowiedzieli zaledwie dwoma oczkami. Niewiarygodne. Jeśli do tej pory mecz nie był wystarczająco ‘szalony’, to zapraszamy do podsumowania wydarzeń z finałowej partii. Do pewnego momentu wydawało się, że będzie to set bez historii – ot, faworyt grał dobrze, wysunął się na prowadzenie 19-13 i po chwili… wszystko się skomplikowało. Choć Flota ‘witała się już z gąską’, to siedem kolejnych punktów z rzędu zdobyła ekipa Challengers, która pod koniec nie zdołała zadać ostatecznego ciosu. Mimo że Flota znalazła się w olbrzymich tarapatach, to po punktach Adriana Majkowskiego oraz Marka Józefowskiego zapewniła sobie wygraną. Trzeba przy tym przyznać, że było to zwycięstwo zrodzone w bólach.

Walka o drugoligowe życie wkroczyła w decydującą fazę. W czwartkowy wieczór, w dolnych partiach zaplecza elity, doszło do dwóch spotkań, które miały nieco rozjaśnić sytuację. Cóż – nie wyjaśniło się w zasadzie nic, choć trzeba przyznać, że Inter Marine Masters uciekło spod topora. Gdyby bowiem przegrali, a umówmy się – było naprawdę blisko, to w naszym odczuciu mieliby już potężne problemy z tym, by się wykaraskać. Dzięki wygranej scenariusz, w którym wyprzedzą na koniec sezonu Staltest, Challengers oraz… DHP Oliwę, jest bardzo realny. Początek spotkania to bardzo wyrównana gra, po której mieliśmy remis 11-11. Jako pierwsi na istotne prowadzenie wysunęli się gracze w biało-niebieskich trykotach (15-12) i kiedy wydawało się, że będą po chwili cieszyć się z pierwszego punktu w meczu – nastąpił dość nieoczekiwany zwrot akcji. Po świetnym fragmencie drużyny Adama Wyrzykowskiego DHP Oliwa wysunęła się na prowadzenie i po atakach Doriana Walentynowicza przypieczętowała pierwszy punkt w meczu (21-19). Na początku podsumowania wspomnieliśmy, że ‘Mastersi’ byli już jedną nogą w trzeciej lidze. Tak było na półmetku środkowej odsłony, w której DHP Oliwa objęła wysokie prowadzenie 11-6. Przewaga – czy to duża, czy mała – w czwartkowy wieczór nie była żadnym gwarantem, może co jedynie gwarantem problemów, które czyhały za rogiem. Już po chwili DHP Oliwa roztrwoniła wypracowaną zaliczkę i na czarnej tablicy wyników mieliśmy remis po 13. Dalsza część seta to błędy świetnie dysponowanego do tej pory Doriana Walentynowicza, po których Inter Marine Masters cieszyli się z doprowadzenia do wyrównania stanu rywalizacji. O zwycięstwie w meczu musiał zadecydować trzeci set i była to najciekawsza partia wieczoru. Od początku finałowej odsłony karta sprzyjała drużynie Andrzeja Masiaka, która objęła prowadzenie 11-7. Pod koniec meczu DHP Oliwa doprowadziła do wyrównania po 20, a w końcówce zaczęła się próba nerwów. Ostatecznie mieliśmy do czynienia z czymś w rodzaju samospełniającej się przepowiedni z zapowiedzi przedmeczowej. Czynnikiem decydującym o zwycięstwie okazało się doświadczenie, spryt i… cwaniactwo boiskowe ‘Mastersów’, z czym nie do końca mogli pogodzić się gracze DHP Oliwy (24-22).